Opgeschipt

Een redelijke nacht gemaakt hebbende, was het vandaag tijd voor een relaxte dag op een boot door een fjord langs gletsjers. We hadden ons allemaal opgefrist en stonden op het punt van vertrek, wanneer papa buiten geritsel hoorde. Daar stonden ze dan, aan de andere kant van het terrein, mama Moose en haar jong, wauw! Snel de camera gepakt en naar buiten gesprint voor wat foto's natuurlijk! We werden achterdochtig aangestaard door mama Moose en ze maakte haar jong al snel duidelijk dat het tijd was om te gaan. Baby boy moose wandelde rustig naar moeders toe en daar gingen ze, terug de weide wereld in. Wat een begin van de dag! Vervolgens snel onze spullen pakken, want we moesten optijd bij de check-in zijn zodat we aan boord mochten bij de Glacier Express voor de rondvaart die zeven en een half uur zou gaan duren.

De check-in was geregeld, de kaarten waren gegeven en de koffie was gekocht. We konden een half uur nog even wakker worden en daarna was het tijd om te boarden. Van tevoren werd er nog even een groepsfoto gemaakt en daarna werd onze tafel aangewezen waar we de gehele bootrit door zouden brengen, als we niet buiten op het dek de kou stonden te trotseren natuurlijk.

Er zijn weleens van die mensen waarmee je wordt opgescheept, en daar ben je dan in het begin niet heel blij mee. Zo ook vandaag op de boot, we liepen naar onze aangewezen plaatsen en zagen direct dat er al twee andere mensen zaten, een stel genaamd Hanna & Jeff. Nu ben ik al nooit zo heel goed met vreemden, ik kan vrij verlegen zijn en in mezelf kruipen... en als ik nogal suf ben, wordt dat ook echt niet beter helaas. We gingen zitten en Max en papa begonnen meteen al hele gesprekken te voeren met die mensen want tja, die kunnen goed lullen. Toen kwam de vraag over school en wat we dan deden en ik zeg heel vriendelijk maar direct 'School? Nee daar ben ik allang mee klaar, ik werk al fulltime.' Ik werd even aangestaard door de beste man schuin tegenover me en ik wist wat er zou gaan volgen. Iets wat ik helaas VEEL te vaak hoor, waar dan ook ter wereld. 'Oh I thought you were a lot younger.' (big surprise, what's new)...
Om het echter nog even wat pijnlijker te maken werd er een leeftijd gezegd die ik godszijdank in Nederland gelukkig in geen tijden meer gehoord heb... maar pijnlijk nonetheless. Ik dacht, ik zet het van me af, ik ben het gewend, ik laat het gaan. Toen was daar de lunch, zo'n drie uur later. Mijn ouders waren al snel klaar, Max was ook net klaar en ik zat nog rustig te eten want tussendoor was ik een paar keer druk bezig met walvissen, zeeleeuwen en otters!! (Epic!) Zegt diezelfde beste man 'wow, I guess you're the slow eater of the family huh? Taking your time, enjoying everything.' Eeuhm, dankje...?
Het is alsof deze man gewoon even al mijn onzekerheden langs gaat vandaag!!
Nog even en hij begint ook over mijn twee andere grote onzekerheden...
Ach, opzich was het verder een hartstikke vriendelijk stel en ik heb me er maar zo min mogelijk van aangetrokken want er waren andere, veel leukere dingen om me mee bezig te houden en waarschijnlijk kwam het veel erger op me over dan het daadwerkelijk bedoeld was.

De eerste gletsjer die we te zien kregen was meteen ook wel de mooiste die ik ooit gezien had. We stonden buiten op het dek, in de kou, te genieten van het uitzicht en de geluiden om ons heen. Soms brak er namelijk een stuk ijs af wat dan naar beneden stortte en een herrie dat het maakte, niet normaal! Dat geplons en gekraak, het was heel bijzonder om te zien en horen allemaal. Tijdens het varen naar de tweede gletsjer werd er opeens wat omgeroepen door Ranger Steve, 'Orca's, three o'clock!' Iedereen greep zijn of haar camera en sprintte naar buiten voor een foto, maar helaas, ik had geen geluk. Even later werd er weer wat omgeroepen, dit keer waren er walvissen te spotten! Natuurlijk gebeurd zoiets altijd net als je wat te eten hebt, dus het bord werd neergegooid op de tafel en de camera werd zo snel mogelijk uit de cameratas getrokken. Ik heb ze gezien, ik heb ze (volgens mij) ook op de foto en ik heb boven alles genoten van de stilte die een hele groep mensen kan creëren wanneer iedereen in spanning zit te wachten op het nogmaals zien van een walvis. Het hele dek stond vol en wanneer iemand dan ergens opeens heel hard 'TAIL!' riep, dan manoeuvreerde het hele dek zich die kant op. Prachtig 👌

Naast walvissen waren er ook veel puffins (papegaaienduikers) en zeehonden te zien. Op een gegeven moment kwamen we ook nog langs een groep luie zeeleeuwen. Alles bij elkaar was het gewoon een geweldige ervaring. De gletsjer, de wilde beesten, de mensen op de boot. Gewoonweg super. Het eten was trouwens ook ontzettend goed zeg! Als lunch hadden we zalm en ribeye, all you can eat. Voor mij was dit ... 1x zalm en 1x ribeye, want hoewel ik gelukkig niet misselijk ven geworden op zee door mijn reispil, veel honger had ik helaas niet...
Na de lunch zo rond half 1, was er om half 5 ook nog een dessert, een stukje brownie en een stukje cheesecake, en ook dat was erg lekker!

Eenmaal weer aan land gekomen, ben ik in de omgeving heel even snel de giftshops afgegaan en gingen we daarna kijken voor wat te eten. Ik had al heel de dag, en de dag ervoor eigenlijk ook al, trek in garnalen. Helaas was dit nergens te vinden en aangezien mijn ouders, Max en ik toch niet heel veel trek hadden, hebben we iets makkelijks gehaald bij de Safeway voor in de cabin. Een hele gebraden kip voor ons allen om te delen, en ik had for old times sake ook lekker een corndog gehaald.

Nu is het alweer vroeg in de avond en ik moet zeggen dat ik het nog redelijk wakker weet te houden! Ik ga dus ook nog lekker met Link op pad en daarna mijn bed in.

PS
- aan het einde maakte Jeff het goed door netjes mijn naam te vragen en toen ik het tegen hem zei keek hij me grijnzend aan. 'I like it, it suits you!'
- het enige vervelende aan de boottocht was de groep Indiërs die echt onwijs irritant was. Overval voordringen en op het dek tegen iedereen aanstoten. Beetje vervelend...

Note(s) to self
-

Lifegoal(s)
-