Het was weer een topnacht mensen! Rond acht uur 's avonds hield ik het niet meer wakker en heb ik Link aan de kant gelegd om naar dromenland te vertrekken en ook dit keer was ik meteen weg. Wel jammer dat ik vervolgens om vier uur 's nachts klaarwakker was en ook gewoon niet meer in slaap kwam. Mijn moeder en ik waren een beetje aan het klieren en omdat mijn vader daardoor ook niet meer kon slapen, stond de beste man om vijf uur al zijn pasgevormde stoppels weg te scheren. Onze tijd uitliggende, was het dan om half zeven zo ver. Het bed uit en de douche in, zodat we om zeven uur konden aanschuiven bij het ontbijt. En mensen, het was me daar toch een enerverend ontbijt. Welkom in Amerika, waar de ontbijtkeuzes bestaan uit muffins, muffins eeeeen...
je raadt het al
muffins.
Na anderhalve muffin was ik er dan ook wel weer helemaal klaar mee. Het was tijd om dit pand te verlaten en te vertrekken naar ons volgende avontuur: Bear Lodge. Hier komen we alleen maar door eerst een stuk te vliegen in zo'n klein vliegtuigje en dat vond ik stiekem toch wel heel erg spannend.
We waren pas net met de auto onderweg, ik zat een beetje suf uit het raam te turen, wanneer mijn oog voor een splitseconde op een gewei viel. Ik bleef hiernaar kijken terwijl mijn vader met grote snelheid verder reed over de snelweg toen ik merkte dat er nog een heel elanden lichaam vast zat aan het gewei. Hij lag plat op de grond in hoog gras te slapen. Tof! Ik roep mijn ouders 'ge-ge-gewei! Eland!' maar we waren alweer te ver weg voor mijn vader om veilig te kunnen stoppen. Nog geen 10 meter verder stond er een bord in de berm met de tekst 'Moose Crash Site', die opeens een hele andere betekenis kreeg na wat ik net gezien had. Die beesten liggen gewoon heerlijk in het hoge gras te 'crashen'! 😂
Na ongeveer een half uur rijden op onverharde wegen, kwamen we aan bij het vertrekpunt. We moesten even wachten op groen licht vanaf de overkant zodat de piloot er veilig naartoe kon vliegen. Toen we het goede nieuws binnen kregen, stapten we met zijn allen in het ieniemienie vliegtuigje en vertrokken we naar een afgelegen gebied ergens in Alaska, waar we verblijven in Bear Lodge, tripjes doen opzoek naar beren en dan de volgende dag weer terug vliegen. Ik ben geen held als het gaat om vliegen, en zodra dit ding dan ook hobbelend over een zandweg reedt met een snelheid waar je u tegen zegt, vond ik het allemaal wel heel erg spannend. Eenmaal in de lucht ging het allemaal wel, ik had een reistablet genomen en af en toe vielen mijn ogen dicht en was ik ergens tussen wakker zijn en slapen. Ik schrok dan ook steeds weer wanneer meneer piloot opeens wat trivia door de koptelefoon mijn oren in wist te schreeuwen. A fin, een uur later landden we op het strand en hoewel we flink heen en weer werden geschut, ik vond het een minder vervelende landing dan die van de Boeing 757.
Hier aangekomen kregen we even een korte tour, werd er vrij duidelijk vermeld dat we altijd moeten opletten voor beren want die kunnen hier overal zitten, en werden daarna direct een bus in gegooid voor onze eerste beer-bekijken-bustour. Drie keer raden wat wij zagen?!
Op uitzicht punt nummer één zagen we in de verte allemaal beren zitten, tof! Op uitzicht punt nummer twee zagen we nog meer beren, nog verder in de verte, leuk!
Daarna, op de terugweg, zagen we een beer de weg op lopen met iets in zijn bek. Deze beste beer liep met een karkas rond die hij vervolgens redelijk vlak voor onze neus op ging zitten peuzelen. EPIC! (en ook best wel een beetje goor). Na de uitgebreide smulsessie van meneer Beer, besloten we dat het ook voor ons tijd was voor een lekkere lunch. We kwamen terug bij de Lodge waar gastvrouw Marti heerlijke ingrediënten op een tafel had neergezet zodat we zelf onze burgers konden versieren. Och ik had zo'n honger en hmmm wat was het heerlijk.
Na de lunch was het tijd om even bij te komen in de cabin, want daarna gingen we weer in de benen voor onze volgende trip de natuur in. Het viel me al snel op dat onze ervaring met de smulbeer een uniek iets was. Marti wilde graag mijn foto's hebben, Mike moest iedereen vertellen wat hij had meegemaakt en tijdens het avondeten was het nogsteeds het gesprek van de dag. De tweede trip was daardoor ook een stuk minder indrukwekkend... maar de omgeving waarin we ons nu bevinden blijft adembenemend. Die stilte waarin we ons soms verkeerden was echt heerlijk. Na onze tweede trip was het tijd voor een zelfgemaakt diner van porkchops, zuchinni salade, boontjes, rijst en broodjes naar keuze. Aangezien ik vrij rijkelijk geluncht had en opnieuw al veel te vroeg zit in te storten, kreeg ik dit keer vrij weinig voedsel naar binnen. Gelukkig smaakt het wel lekker allemaal.
Waar mijn ouders en Max hierna waarschijnlijk nog gaan vertrekken voor één laatste trip, duik ik zo maar mijn bed in want ik heb lijfpijn en ben misselijk en ik vind het wel weer mooi geweest voor vandaag. Al met al was het wel een waanzinnige dag vandaag!
PS
- Tussen lunch en trip nummer twee nog even met Max wezen poolen, altijd leuk om te doen!
- Ja mam, het was echt een eland en geen paard dit keer..
Note(s) to self
-
Lifegoal(s)
- Wolven in het wild zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten