Dit was het dan, de laatste dag in Alaska, en wat een dag dat het was!
Wat voel ik me toch bagger vandaag, bah bah bah. Mijn buik is helemaal in de war vandaag, dus dat was feest...
Wat wel echt een feest was, was onze belevenis van vanochtend. Jaar in jaar uit roepen paps en mams bij elk meer wat ze zien 'goh, dit zou toch een mooi meertje zijn voor een moose!' en elke keer kwam het er maar niet van. Vanochtend waren we net opweg en in de verte stonden allemaal auto's langs de kant met daaromheen de passagiers met hun foto- en/of filmcamera. Iedereen was meteen alert. 'Wat zien ze?!' riep m'n ma, 'geen idee, ik zie het niet...' antwoordde pa. Mijn oog viel direct op de eland, die tot haar knieën in het water stond. 'EEN MOOSE IN EEN MEER, EEN. MOOSE. IN. EEN. MEER!' schreeuwde ik enthousiast. De Kia Sedona broeder voor ons had het ook gezien en beide stonden we op onze rem en schoten we de vluchtstrook op tussen alle andere toeristen. Daar stond ze dan, de moose die we al jaren lang hoopten te zien, en wat was ze mooi. We hebben nu zo'n acht... negen? elanden gezien deze vakantie en het blijft gaaf!
Daarna sloeg de misselijkheid toe, ik dacht dat het door de weg kwam en ik nam dus snel mijn reispil. Ik sliep. Voor even. Tot ik wakker schrok van mijn rommelende darmen... oh crap.
'Paaaaaap, als je ergens een toilet ofzo ziet, dan mag je daar best even stoppen van mij...'
Na kilometers en kilometers alleen maar weg en wildernis, kwam vrij snel na mijn vraag gelukkig een vanalles-en-nogwat winkel, met toilet. Ik ben in heel mijn leven nog nooit zo blij geweest met een vreemd toilet. Ik en toiletten, dat is nogal een dingetje. Waarom ik dit met jullie deel? Goede vraag, geen idee...
We vervolgden onze weg naar Anchorage om daar onze tijd door te brengen tot we wat konden eten, bij een random Thais restaurant en dat was erg lekker! Toen door naar het vliegveld waar we nu zitten. We hebben nog drie uur vol te maken tot we gaan vliegen naar L.A.
Heerlijk fijn, een nachtvlucht. Ze noemen zo'n vlucht ook wel 'The Red Eye', omdat mensen vaak niet slapen tijdens zo'n vlucht en dus met rode ogen aankomen op bestemming.
Ik ga het allemaal wel merken! Nu eerst even kijken naar Game of Thrones en the Flash, leuk 🤗
Ik merk trouwens dat ik blogmoe begin te worden. Mijn schrijf inspiratie raakt op. Daarom dat ik alle bloglezers bij deze onwijs wil bedanken voor het lezen van deze blog. Het was een waanzinnig avontuur en ik hoop dat jullie er ook echt van genoten hebben. Deze Alaskan Adventures zijn tot een einde gekomen en ik ga nu nog even een week bijtanken in LA, zon zee en strand, meer heb ik nu niet meer nodig!
Dankjewel en tot snel!
Veel liefs,
Bobbie 😊❤️
Geen opmerkingen:
Een reactie posten