Goodbye Alaska, Hello L.A. !!

Dit was het dan, de laatste dag in Alaska, en wat een dag dat het was!
Wat voel ik me toch bagger vandaag, bah bah bah. Mijn buik is helemaal in de war vandaag, dus dat was feest...

Wat wel echt een feest was, was onze belevenis van vanochtend. Jaar in jaar uit roepen paps en mams bij elk meer wat ze zien 'goh, dit zou toch een mooi meertje zijn voor een moose!' en elke keer kwam het er maar niet van. Vanochtend waren we net opweg en in de verte stonden allemaal auto's langs de kant met daaromheen de passagiers met hun foto- en/of filmcamera. Iedereen was meteen alert. 'Wat zien ze?!' riep m'n ma, 'geen idee, ik zie het niet...' antwoordde pa. Mijn oog viel direct op de eland, die tot haar knieën in het water stond. 'EEN MOOSE IN EEN MEER, EEN. MOOSE. IN. EEN. MEER!' schreeuwde ik enthousiast. De Kia Sedona broeder voor ons had het ook gezien en beide stonden we op onze rem en schoten we de vluchtstrook op tussen alle andere toeristen. Daar stond ze dan, de moose die we al jaren lang hoopten te zien, en wat was ze mooi. We hebben nu zo'n acht... negen? elanden gezien deze vakantie en het blijft gaaf!

Daarna sloeg de misselijkheid toe, ik dacht dat het door de weg kwam en ik nam dus snel mijn reispil. Ik sliep. Voor even. Tot ik wakker schrok van mijn rommelende darmen... oh crap.
'Paaaaaap, als je ergens een toilet ofzo ziet, dan mag je daar best even stoppen van mij...'
Na kilometers en kilometers alleen maar weg en wildernis, kwam vrij snel na mijn vraag gelukkig een vanalles-en-nogwat winkel, met toilet. Ik ben in heel mijn leven nog nooit zo blij geweest met een vreemd toilet. Ik en toiletten, dat is nogal een dingetje. Waarom ik dit met jullie deel? Goede vraag, geen idee...

We vervolgden onze weg naar Anchorage om daar onze tijd door te brengen tot we wat konden eten, bij een random Thais restaurant en dat was erg lekker! Toen door naar het vliegveld waar we nu zitten. We hebben nog drie uur vol te maken tot we gaan vliegen naar L.A.
Heerlijk fijn, een nachtvlucht. Ze noemen zo'n vlucht ook wel 'The Red Eye', omdat mensen vaak niet slapen tijdens zo'n vlucht en dus met rode ogen aankomen op bestemming.
Ik ga het allemaal wel merken! Nu eerst even kijken naar Game of Thrones en the Flash, leuk 🤗

Ik merk trouwens dat ik blogmoe begin te worden. Mijn schrijf inspiratie raakt op. Daarom dat ik alle bloglezers bij deze onwijs wil bedanken voor het lezen van deze blog. Het was een waanzinnig avontuur en ik hoop dat jullie er ook echt van genoten hebben. Deze Alaskan Adventures zijn tot een einde gekomen en ik ga nu nog even een week bijtanken in LA, zon zee en strand, meer heb ik nu niet meer nodig!

Dankjewel en tot snel!
Veel liefs,
Bobbie 😊❤️

De wielen van de bus gaan...

Vandaag was het tijd om even een dag lang (lees: acht uur) in een bus te zitten om wildlife te gaan spotten. We hadden tot nu toe al heel veel mazzel gehad met alles wat we hebben gezien, dus toen we vandaag alleen ergens in de verte steeds wat zagen bewegen, viel het 'wildlife spotten' een beetje tegen. Wel reden we door een waanzinnig mooi nationaal park waar we allemaal ontzettend van hebben genoten. Waar we echter niet zo van genoten, waren onze mede busgenoten.

Paps en mams hadden het goed geregeld en zaten helemaal vooraan, aan de rechterkant. Max en ik zaten een rij erachter. Naast paps en mams zat een Frans Aziatische vrouw die bijna de gehele acht uur een grote hoed op had die voor de rest van de bus het uitzicht blokkeerde. Wij vroegen ons natuurlijk allemaal af waarom iemand in Piets naam überhaupt al met een hoed op in een bus zit, maar dat antwoord zullen we nooit krijgen. Zelfs toen mijn moeder vriendelijk doch dringend vroeg of ze haar hoed even af wilde zetten, heeft ze dit voor wel vijf héle seconden volgehouden, top!

Achter Max en mij zaten twee Aziaten. De één lag de heenreis heerlijk te slapen, maar op de weg terug was de beste man terug en zijn buurman heeft vervolgens vier uur lang non-stop tegen hem aan zitten lullen (Ik snap al waarom hij op de heenreis 'sliep'). Je zou toch denken dat je na een kwartier wel de bestellijst van de lokale Chinees besproken hebt...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf niet de hele reis heb meegemaakt (whoops). Geef mij een pil en ik slaap. Dit keer was het echter geen reispil maar waren het twee paracetamols die ik naar binnen had gewerkt vanwege de pijn in mijn rug/nek waar ik vanochtend mee wakker werd. Met pijn en moeite (hehe, see what I did there?!) probeerde ik wakker te blijven, maar de combinatie van het gehobbel van de bus met het gezoem van de motor en het zuurstof tekort door te weinig open ramen zorgden ervoor dat ik het niet heel lang wakker hield...

Na een lange busrit was het tijd om in het dorp dichtbij wat te eten en te drinken. In de bus zei ik al moedig 'als er cocktails zijn, dan neem ik er eentje!'
En natuurlijk waren er cocktails... er was er zelfs een die je moest delen met een maatje. Dus mams en ik deelden de Bake Mistake... and a mistake it was indeed...
Het was lekker, erg lekker, en het smaakte naar limonade. Dus ik dronk, en dronk wat meer en yeey voedsel. *neemt één hap* 'Oh crap geen honger meer...'
Hij had me goed te pakken, onze bake mistake in een fishbowl. Leuke is, mams en ik hadden een felblauwe frozen margherita voorbij zien komen bij het tafeltje naast ons en mams en ik waren nieuwsgierig. 'I want to try the blue margherita & we're gonna share!' zei mams vrolijk. Dus ja, daar was drankje nummer twee, nog sterker dan de eerste...

Had ik vorige keer al bij de Mimoosa dat ik niet op durfde te staan, nu zei ik gewoon tegen paps: 'laat het winkelen maar zitten...' 😅
Mensen die dit lezen, krijgen waarschijnlijk een heel verkeerd beeld van me want ik ben in het dagelijks leven absoluut geen drinker... maargoed, daar zijn vakanties voor I guess?

Verder was het een prima dagje vandaag. Ik drink samen met moekie nog even dit chemische goedje op en dan gaan we waarschijnlijk gewoon door naar onze kamer. Goh wat ga ik lekker slapen vannacht! Hoop ik...

PS
- Mama droomt hele rare dingen...
- Tijdens het eten kwam net m'n voorgerecht, ik had er één hap van genomen en toen kwam al het hoofdgerecht... Dus ik weet wat ik eet als ontbijt morgenochtend!!
- Ik typ nog vrij goed... en omg ik hoefde niet eens m'n ID te showen dit keer! (stiekem heel erg blij hiermee)

Note(s) to self
- Ik zei het al eerder en ik zeg het opnieuw: 'eerst eten en dan pas drinken!'

Lifegoal(s)
- Epische cocktails kunnen maken!

Merry Christmas!

Ik moet je eerlijk bekennen dat ik vrij weinig heb meegekregen van vandaag. Al vlot kwamen we op een hobbel weg die zo erg slecht was, de Pegasus in de Efteling was er niks bij! Snel gooide ik dus maar een reispil met sedatief naar binnen en ik sliep, en sliep, en sliep nog wat meer. Van de tien uur dat we onderweg zijn geweest heb ik er denk ik acht geslapen...

De andere twee uur bestonden uit een bezoekje aan de North Pole, Alaska en avondeten bij Moose-AKA.
Erg leuk verzonnen, een kerstwinkel met allemaal kerstspullen en een heuze kerstman! Ik houd altijd van de Kerst, net als de Efteling is dit een heilig iets voor mij. Dat komt denk ik vooral door de vrolijke sfeer en de blijdschap die beide dingen mij brengen. Helaas was ik alleen erg suf en heb ik er niet heel veel van meegekregen verder 🙊

Nu zitten we in ons hotelkamer, de laatste twee nachten in Alaska gaan hier gespendeerd worden, wat een gek idee eigenlijk! Zelfs al heb ik heel de dag geslapen, en misschien juist omdat ik heel de dag geslapen heb, ik ben echt brak en suf en moe en het is tijd voor tukkie mensen!

PS
- Vandaag twee moose mama's en twee baby moose gezien, epic!

Note(s) to self
- Kijken voor reispillen zonder slaapmiddel erin...

Lifegoal(s)
-

Mimoosa

Opnieuw had ik vandaag een gebroken nacht met een heerlijk rustige dag. Het was wat regenachtig dus de geplande wandeling werd geskipt, alleen paps is af en toe naar buiten geweest want die heeft geen rust in z'n reet tijdens vakanties. Ik heb mijn dag volgemaakt met Zelda en lezen en nog meer Zelda en om vier uur vertrokken we richting het restaurant van vandaag. Normaliter zou ik op zo'n regenachtige dag een nieuwe serie beginnen en deze bingewatchen, maar onze cabin bazin gebruikt WiFi met betalen per Mb, dus om haar te sparen gebruiken we zo min mogelijk internet (en dat is stiekem best lastig op een nietsdoen dag).
A fin, uit eten it is!

Al ik weet niet hoeveel jaar roepen mams en ik tegen elkaar dat we zo graag samen een Mimosa willen proberen, en drie keer raden wat er vandaag op de kaart staat! "Mimoosa" (hahaha *slow clap*). We hadden dit ooit eens gezien in the Big Bang Theory en nu konden we er zelf van genieten.
Misschien niet heel verstandig om zoiets te nemen op een redelijk lege maag... (Mama waarom draait alles zo?!)
Na weer een ervaring rijker te zijn, begonnen we aan het avondeten en wauw wat heb ik heerlijk gegeten! Het was alweer een tijd geleden dat ik een steak op had dus de keuze was al heel snel gemaakt en ik heb ook absoluut geen spijt. Nog een voordeel van dit restaurant, supersnel internet! Dus ik heb even snel een nieuwe serie gezocht op Netflix, Flash, en heb de eerste acht afleveringen gedownload. Ik kan weer even vooruit 👌

Na het avondeten dus weer terug naar de cabin en daar genoten van nog wat Zelda en vervolgens Flash met popcorn.
Nog even genieten van de rust want morgen moeten we weer vroeg op en zijn we lang onderweg.

PS
- Ik moest heel de tijd heel nodig plassen tijdens het eten maar durfde niet op te staan uit angst om om te vallen 😂😂

Note(s) to self
- EERST eten en daarna pas drinken...

Lifegoal(s)
- Ook zo goed een steak kunnen maken!

Link, Marley & Me

Vandaag, na weer een onrustige nacht, was de meest relaxte dag tot nu toe. Ik heb jullie daarom ook eigenlijk vrij weinig te vertellen. Ik ging van bed naar bank naar (even kort buiten op een stoel naar bank) -> 2x naar bed.

De ochtend begon met wat avonturen in The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Na een aantal uur gespeeld te hebben, gaf mijn switch echter aan dat de batterij bijna leeg was. Het zonnetje scheen en mams was al naar buiten, dus ik gooide het apparaat op de oplader en vergezelde m'n moeder op het grind met een stoel en een boek, waar ik welgeteld één bladzijde van gelezen heb. Het zonnetje mocht dan wel lekker schijnen, de wind zorgde er helaas voor dat het toch net wat te koud was buiten om ervan te kunnen genieten. Paps en Max waren de deur uit, die gingen een hike doen van drie uur. Mams en ik zaten even naast elkaar op te bank, toen ik besloot om een rondje cabin te doen. Mijn oog viel op een tv met ingebouwde dvd-speler in de slaapkamer van le parents, en naast de bank onder een tafel stond een bakje met vijf DVD's, waaronder Marley & Me. Mams had deze film nog niet gezien dus de keuze was al snel gemaakt. Ik gooide een zak popcorn in de magnetron, installeerde de tv op een tafel voor de bank en gooide de dvd erin nadat ik de popcorn uit de magnetron had gehaald. Short story even shorter, halverwege de film liep deze haperend verder vanwege een vette vingerafdruk... whoops, my bad! Het voelde heel oldskool aan, een dvd uit de speler halen om hem schoon te maken zodat je weer rustig verder kan kijken! Ik moet jullie eerlijk bekennen, ook al heb ik deze film al een keer gezien, ik heb alsnog even ongegeneerd een potje zitten janken op de bank aan het einde van de film. Ik heb daar bij films niet snel last van, maar vermoeidheid speelde vandaag hierbij een grote rol, en mijn ogen werkten al niet mee vandaag vanwege de hooikoorts, dus het prikken van de ogen werd gelukkig wel iets minder na het goed natmaken van het hoornvlies.

Daarna kreeg ik mams helaas toch niet zo ver om Mario Kart met me te spelen, dus ben ik maar weer verder gegaan met Zelda, want die switch die was inmiddels wel weer opgeladen! Oké, en ik heb nog even buiten gezeten met een boek op mijn schoot en de zon op mijn hoofd, dat was wel even lekker. Alleen het boek is deze keer amper een seconde open geweest want toen ik er aan wilde beginnen, kwam paps en Max terug van hun hike, met pizza! Ik heb deze dag ontbeten met één donut, geluncht met een boterham a la lien en gedineerd met twee veels te vette stukken pizza. Tijd om over te stappen op salades... 😂

De avond was weer veel van hetzelfde, Zelda. Oeh, en wat potjes Mario Kart met Max, ook altijd leuk die zoute frustraties. Ik denk dat de avond meer salt bevatte dan de popcorn bij de film...

PS
- De wandeling was mooi maar niet wat paps en Max er van verwacht hadden. Ik heb geen spijt dat ik niet gegaan ben want ik had mijn rust echt even nodig

Note(s) to self
- Zorg voor tissues de volgende keer dat je een drama gaat kijken. Dan blijven de manchetten van je sweater misschien schoon 😂

Lifegoal(s)
-

Raccoon on the run

Vannacht was niet de beste nacht van de vakantie. De kamer was benauwd, ik lag wakker van pratende mensen onder ons raam en later leek het alsof ik in een film beland was door de geluiden die de kamer in kwamen. Het leek zelfs alsof ik stukken herkende, en toen ik uiteindelijk hoorde 'I'm not a freaking raccoon!' wist ik het zeker. 'Rocket, is that you?'
Ik stapte op het raam af en daar in verte, op het meer, dreef een gigantisch cruiseschip. Dit cruiseschip had een open air on top deck movie night. De film? Guardians of the Galaxy 2. Hoe wist ik zeker dat het deel twee was en niet deel één? Omdat ik het achtergrondnummer ook herkende vanuit mijn Guardians of the Galaxy Mixtape 1&2 playlist: Wham Bam Shang-A-Lang. Naast Fox on the Run is dit één van mijn meest gedraaide nummers van deze afspeellijst! Waar het niet dat die mensen onder het raam zo erg luidruchtig aan het praten waren, dan was ik op dat moment heerlijk in slaap gevallen met de geluiden en nummers van deze film!

Na een lange ochtend met een rustige start gingen we eindelijk op pad. We ontbeten wederom bij een Safeway/Starbucks combinatie en gingen toen op doortocht. Eerst een korte stop bij een kerk en daarna door naar wat later het hoogtepunt van de vakantie bleek te zijn tot nu toe.

Er zijn een aantal bezienswaardigheden waar mijn ouders altijd wel in een vakantie terecht weten te komen en waar ik altijd een soort van de kriebels van krijg. Een begraafplaats staat hierbij op nummer één. Toen we dus vandaag opnieuw bij een Russisch Orthodox kerkje terecht kwamen en daarachter gelegen allemaal 'Spirit Houses' te zien waren, vormde de kippenvel zich al op mijn armen. Ik ging voorop met de gedachte, zo snel mogelijk lopen en dan kan ik ook zo snel mogelijk weer weg, de rest... die volgt wel. Wanneer ik echter een eindje verder omkeek en er niemand meer achter mij stond, kwam daar weer dat kriebelige gevoel in mijn buik. 'Ik moet door, ik moet hier weg'
Hoe bijzonder het er ook uit zag, ik blijf het altijd creepy vinden, en ook nooit zo heel respectvol ofzo, om ergens over een begraafplaats te wandelen en daar dan foto's van te maken want heee ik heb vijf dollar betaald om deze 'toeristische attractie' te zien. Ik heb wel wat foto's, voor jullie, voor de blog, maar zodra deze geüpload staan, gaan ze ook snel weer van mijn telefoon af. Brrr... kippenvel overal.

Daarna kwamen we aan bij de River Lodge, waarvandaan we zouden vertrekken met de helikopter door bergen en over gletsjers om uiteindelijk zelf op één te mogen lopen. We zouden met twee vreemden de helikopter in gaan en aangezien wij ruim optijd waren, werd er tegen ons gezegd om eerst nog wat te gaan lunchen zodat we op de anderen konden wachten. We gingen zitten, dronken even wat, kregen de kaart en bestelden onze lunch. 'It'll take about 20 minutes,' werd er tegen mams en Max gezegd. 'Is that okay?' Terwijl Max ja knikte, ging er door het hoofd van mams en mij precies dezelfde gedachte: zodra het eten klaar is, of eigenlijk net nog iets ervoor, komen de andere twee en kunnen we weg. En jawel, we zaten zo'n 15 minuten te wachten en er kwam een nieuwe auto aanrijden. Tot onze verbazing stapte er echter drie man uit, ik gok opa, paps en zoon. We zijn safe, we kunnen nog rustig lunchen, dacht ik...
Naast ons verscheen echter uit het niets de man van de balie, de andere gasten waren gearriveerd maar waren opeens met drie in plaats van twee, dus we konden nu meteen weg en zij zouden een vlucht later nemen. 'Maar onze lunch komt er nog zo aan...' zei vaderlief. Je zag de man van de balie balen, 'well, isn't that just always how it goes, hmm, now what...'. Shit! Dacht vaderlief toen, 'w-w-we can maybe cancel our food?!' De balieman ging het regelen en ondertussen had paps al een doemscenario bedacht, 'straks zitten wij hier nog te lunchen en gaan die anderen voor ons?!' De paniek sloeg toe en de man kwam maar niet terug. Op een gegeven moment kwam één van de medepassagiers naar ons toe, paps en ik hadden net onze lunch gekregen en zaten er van te genieten toen hij ons allemaal vragen ging stellen. Als hij geen vragen meer wist dan ging hij ergens op een afstand naar ons staan kijken. Ik houd van eten, neem er graag de tijd voor en geniet. Dit, dit is iets waar ik heel slecht tegen kan. Zo'n man die je dan gaat aankijken met een blik van 'eet door, je houdt ons op.' Het erge is dat ik er ook nog in mee ga ook, want waar Jeff op de boot een langzaam etende Bobbie heeft gezien, zag deze man een Bobbie die eigenlijk alleen op werk zo achterlijk snel al haar eten naar binnen gooit. Ik had net mijn laatste hap naar binnen gewerkt toen de man van de balie ons kwam vertellen dat wij nu eerst zouden gaan, met onze super vriendelijke serveerster, en dat die andere groep na ons zou gaan omdat ze opeens met zijn drieën waren in plaats van met z'n twee. Heb ik me voor niets zo zitten haasten! Ach, de lunch was lekker en het volgende spektakel zorgde ervoor dat ik alles even helemaal vergat.

Jullie hebben al eerder gelezen dat ik geen fan ben van vliegen, dus toen onze piloot Pablo zei dat Max en ik voorin zouden zitten, vormden er een aantal zweetdruppels op mijn voorhoofd. Uiteraard ben ik gewoon gaan zitten en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! De helikopter schoot omhoog en wauw wat vloog dat ding heerlijk langs de bergen, zelfs de wind was een eitje voor piloot Pablo. EN DAN DAT UITZICHT, DAT UITZICHT, WAUW! Op een gegeven moment vlogen we zo vlak boven de gletsjer dat je de scheurlijnen in het ijs tot in de diepte door zag lopen. Vervolgens vlogen we ook over een prachtig blauw gekleurd meertje wat tussen het ijs van de gletsjer lag, en vlak daar naast werd de helikopter op de grond gezet. Nouja... grond... je staat dus wel mooi op een laag ijs van zo'n 400 meter dik. Er werden cramp-ons aan ons uitgedeeld voor onder onze wandelschoenen en het avontuur kon beginnen. Daar sta je dan, ijs en bergen en gletsjers overal waar je kijkt. Ik kan hier lang over doorpraten of ik kan hier heel kort in zijn en ik houd het vandaag bij het laatste want om eerlijk te zijn heb ik hier geen woorden voor. Deze belevenis, deze sensatie, het is denk ik het mooiste wat ik ooit gezien en gedaan heb... en toen was het opeens alweer voorbij en vlogen we terug naar de Lodge.

We zaten allemaal voldaan weer in de auto, de wandelschoenen gingen weer uit en ik besloot dit keer om het mezelf comfortabel te maken door nog niet mijn sneakers aan te trekken. Dat doe ik dus ook nooit meer...
Opweg naar alweer een Safeway voor boodschappen, ik had eigenlijk alle safeway bezoeken moeten bijhouden voor een mooie eindstand, zat ik versufd naar buiten te kijken wanneer ik zo in de ogen van een eland staarde. Mijn vader, wat wakkerder dan ik, trapte direct op de rem en schreeuwde 'ELAAAAAND!' door de auto terwijl de koekjes, tassen en al het andere losse spul ons om de oren vloog. Ik greep mijn cameratas uit de lucht, mijn camera uit de tas en mijn gordel uit zijn contact. 'Ik ga naar buiten!' riep ik, gooide mijn schuifdeur open, stapte met mijn wandelsokken in de berm en zoomde in met mijn telezoom. Mijn moeder stond al achter me maar wilde dichterbij. 'Bob loop eens door!' Ik keek even naar beneden, naar al het zand en de stenen, antwoordde met 'MAAR IK HEB GEEN SCHOENEN AAaaaah, fackit!' en sprintte naar voren. De elanden staken over, verdwenen aan de overkant weer tussen het hoge gras en de auto's om ons heen begonnen weer te rijden. We sprongen de auto in, ik drukte het knopje in om de deur te sluiten en in alle haast begon paps alweer te rijden terwijl mijn deur naast me nog langzaam dicht ging. Die adrenaline, die kick, het voelde bijna alsof ik even in een scène van een actiefilm terecht was gekomen!

Als laatste stop was daar vandaag onze cabin en daarvoor een heerlijke Jalapeño burger bij Grand View restaurant. Iedereen is op van deze geweldige dag en ik heb zo het idee dat we allemaal heerlijk gaan slapen!

PS
- Ik verbaasde me ontzettend over de temperatuur op die gletsjer, de wind die er waaide was gewoon warm?!
- Ik heb uit een stroompje gletsjer water gedronken! Het was ijs- en ijskoud (noshit) maar wel super sweet!!

Note(s) to self
- Even terugtellen hoeveel Safeways er al bezocht zijn

Lifegoal(s)
- Iets vinden/doen wat dit heel misschien zou kunnen overtreffen
- Dit ooit nog eens doen, maar dan met iemand anders ^^

Reese's & Margheritas

Vanochtend was een heerlijk rustige start. We zouden pas om 12:15 vertrekken met de boottocht van vandaag en konden dus rustig wakker worden, douchen, ontbijten, Rick & Morty afkijken en contact hebben met het thuisfront. Om half elf besloten paps en ik om alvast de check-in te regelen en ik wilde ook even kijken of er nog leuke giftshops te vinden waren in Whittier. Er was er welgeteld één te vinden op dit stuk en binnen dit hok wat nog kleiner was dan onze hotelkamer was helaas weinig leuks te kopen. Om kwart voor elf zaten we dus alweer op de kamer, te wachten tot we de boot op mochten. Half twaalf gingen we richting dock, en kwart voor twaalf begonnen we met boarden. De trip van vandaag was wat korter dan de vorige, namelijk maar 5,5 uur in plaats van 7,5. Het was met dezelfde maatschappij als de vorige tocht, namelijk met Major Marine Tours, en was weer even goed verzorgd met lunch, dessert en Glacier Margheritas.

De vorige keer was ik te laat om van dat laatste te mogen genieten, dus dit keer zorgde ik ervoor dat ik één van de eerste was want ik was wel nieuwsgierig naar dit drankje. Ook is het gewoon een erg leuk idee dat ze ter plekke een stuk glacier ijs opvissen om daar ijsklontjes van te maken voor in je drankje! Het smaakte me prima 👌

Opnieuw kwamen we langs prachtige gletsjers en mooie natuur, het aantal wild wat we gezien hadden was dit keer echter een stuk minder. Geen walvissen, geen orca's, een aantal zee otters ergens in de verte en hier en daar een zeehond op een stuk ijs... maar ik mag niet klagen want het was wederom weer een waanzinnige ervaring!

Wat ook een bijzondere ervaring was, was de ontdekking van Reese's. Ik had dit nog nooit eerder op en toen ik hier in de vitrine kast een voorbeeld ervan zag liggen en zag staan 'contains two large peanut butter cups' , moest en zou ik er één proberen. Heaven 😍
Oké, je moet wel houden van chocolade, pindakaas en een shitton aan calorieën, maar oef wat was dat lekker!

Na weer een enerverende rondvaart was het tijd om iets te eten te scoren. Ik roep al drie dagen lang dat ik trek heb in garnalen, toen we langs de Chinees liepen viel mijn oog dan ook direct op hun boord 'fresh local shrimps'. De rest ging bij het restaurant ernaast pizza's scoren terwijl ik hier op mijn garnalen stond te wachten, en ze waren lekker!! 😊 (please niet ziek worden, pleaaaase niet ziek worden!).
Daarna op de kamer nog even filmpjes gekeken en mijn boek gelezen en toen was het weer tijd om te gaan slapen!

PS
- Even wat meer letten op wat ik allemaal naar binnen gooi hier...
- Ik heb inmiddels mijn fair share aan dad jokes wel weer gehad, dus als iemand een stuk tape voor me heeft? That'd be great! 😂
- Zie je die grote bult op mijn voorhoofd?! Dat is van de muggen van gisteren, en hij jeukt als een malle! moet. er. van. af. blijven. 😑

Note(s) to self
- Na de vakantie maar weer flink actief doen in de sportschool.

Lifegoal(s)
- Naar zo'n dierentuin gaan waar je de hand van een otter kan aanraken/schudden 😍

You've got mail

Vanochtend konden we uitslapen want we hadden niks op de planning staan, op het rijden naar het nieuwe adres na. Het lukte ook echt perfect! Ik was natuurlijk om zeven uur klaar wakker nadat er een trein met veel herrie en getoeter langs kwam denderen. Om de tijd vol te maken tot we wat zouden gaan doen, besloot ik om mijn switch erbij te pakken en de laatste torens te zoeken in Zelda. Toen iedereen klaar was met wakker worden en opfrissen, gingen we langs de safeway voor een lekker ontbijt om vervolgens te vertrekken naar Whittier.

Ik had in de auto mijn muziek aangezet en omdat we door een gebied reden waar we al eens eerder gereden hadden, besloot ik om even mijn ogen te sluiten. Een behoorlijk aantal minuten later schrok ik wakker omdat de auto vertraagde, we waren ergens gestopt voor een wandeling, bij een visitors center wat me ontzettend bekend voorkwam. 'Heh,' zei ik verbaasd en nog versufd van de slaap, 'wat doen we hier nou weer?' M'n pa keek om, 'we gaan hier in de buurt een wandeling doen.' Op deze plek waren we de eerste dag ook, toen de gletsjer in de verte achter de mist verscholen lag. Vandaag was de gletsjer wel te zien, en het was ook meteen een stuk drukker bij het VC dan een aantal dagen geleden. Mams bleef hier op een bankje zitten om van de zon te genieten en wij reden door naar het beginpunt van de wandeling.

We begonnen aan onze wandeling en kwamen al snel bij het einde van het officiële pad. De gletsjer was nog redelijk ver weg en aangezien andere mensen allemaal over de ijsberg voor ons aan het lopen waren, besloten wij dit ook maar gewoon te doen. En daar sta je dan, midden op een ijsberg, in de (niet zo erge) verte te turen naar een gletsjer, wanneer je broekzak opeens begint te trillen. Een sms van T-mobile over mijn nieuwe voordeel elke maand vanwege T-mobile samen. Eeuhm, oké. Dankje...
Nog geen 50 meter terug, waar het oorspronkelijke pad eindigde en het prachtige uitzicht begon, was er geen bereik te bekennen. Toch bijzonder, ik snap nog steeds helemaal niks van de providers en het bereik hier in Alaska. Op de gekste plekken ergens in the middle of nowhere heb je opeens iemand zijn onbeveiligde WiFi die je kan meepikken of krijg je dus opeens smsjes binnen van T-mobile of vrienden, maar onderweg van plaats naar plaats... alle WiFi beveiligd en verder helemaal niks!
Ik maakte wat foto's, stopte mobiel en camera weer in de tas en genoot. Mijn muziek zacht op de achtergrond, de koude wind door mijn haren en prachtige natuur waar ik ook keek. Mijn vader en broertje waren wat verder gelopen, een rotsige heuvel over, maar ik met mijn hoogtevrees en zonder wandelschoenen besloot om dat maar even te laten voor wat het was. Dit was al mooi genoeg. Zo mooi!

Terwijl ik echter weer bij het officiële uitzichtpunt stond te wachten op de terugkeer van paps en Max, werd ik helemaal opgegeten door de muggen. Ik denk dat ik er wel een aardig aantal jeukende bultjes bij heb nu... iets minder mooi. Toen ze er echter weer waren, wandelden we met een flink tempo terug naar de auto, terug naar mams, en vertrokken we met zijn vieren naar Whittier. Waar we in een prachtig hotel zitten met een uitzicht waar je u tegen zegt. Goed geregeld mams!

Om de tijd te doden tot het avondeten, het was half drie en we zouden om zes uur pas wat gaan eten, besloot ik om te onderzoeken of ik de laatste aflevering van Game of Thrones kon terugkijken op mijn mobiel. Ik startte de Horizon Go app en zag hem al voor me klaar staan, yeey! Ik klikte de video aan en op mijn scherm verscheen de volgende melding: 'deze video is alleen beschikbaar in Nederland'
Shoot! Dacht ik even, maar al gauw veranderde die gedachte. 'Waaaait, I've got an app for that! 😏'
Ik opende Hola, en via Hola opende ik Horizon Go 'in Nederland' en toen ik opnieuw de video aan klikte begon het welbekende deuntje van een prachtig intro. Stiekem wel een beetje trots op deze prestatie genoot ik extra veel van deze vette aflevering.

Daarna gingen we in het hotel zelf eten, en wat was dat heerlijk! Ik zou er nog verder in detail op in kunnen gaan, maar vandaag laat ik de foto's voor zichzelf spreken.

Nu zitten we weer op de kamer, het is hier inmiddels acht uur, en Max en ik gaan samen de eerste drie afleveringen Rick & Morty kijken terwijl mams druk bezig is met foto's, video's en de blog en paps die zit lekker te lezen. Het was weer een prima dag zo!

PS
- toen we vanochtend in de oh zo gezellige safeway zagen te ontbijten zag mams in de stelling naast ons opeens allemaal pakken met Latex handschoenen. 'Kijk, jij kan aan de slag als je wilt!' Dit is denk ik de eerste keer in de vakantie dat ik überhaupt aan mijn werk gedacht heb, en hopelijk ook de laatste keer 😝

- ze hebben bij de safeway dus bekerhouders in het winkelwagentje, dit had ik echt nog nooit eerder gezien!

Note(s) to self
- paracetamol niet te snel achter elkaar innemen...

Lifegoal(s)
-