Om tien voor half negen had ik mijn wekker staan, want ik wilde zo lang mogelijk nog van de ochtend en het slapen kunnen genieten voordat ik om negen uur opgehaald zou worden door mijn ouders en de taxi mevrouw in haar blauwe Smurfin busje die ons naar Schiphol heeft gebracht vandaag. Ik was net het bed uit, toen de huistelefoon afging. Nooit word ik gebeld op dat ding, behalve als mijn oma of m'n mams me nodig heeft. In dit geval was het de laatste optie. M'n moeder, half in paniek, hing aan de telefoon om te checken of ik wel wakker was. 'Ja mam, ik kom net mijn bed uit.' Helaas, ik zat niet net als hen al om acht uur op de bank te wachten tot de taxi zou verschijnen. Gelukkig ben ik altijd vrij snel klaar 's ochtends met alles, en al mijn spullen om mee te nemen lagen al netjes op de tafel beneden op me te wachten. Snel douchen, aankleden, naar beneden, spullen pakken, naar buiten en hup de taxi in! De hele ochtend ging voor mijn gevoel zo ontzettend snel...
Wel was het ontzettend fijn om nog even lief uitgezwaaid te worden!
Het was gelukkig rustig op de weg en voor ik het door had zaten we alweer bij Schiphol, waar ik tot de conclusie kwam dat mijn random gepakte sweater van vanochtend compleet verdwenen was onder een laag kattenharen. Blijkbaar gaat Yuki toch een soort van mee op vakantie! We moesten nog even wachten op het openen van de bagage claim balie, en besloten om wat te gaan ontbijten. We namen de lift naar beneden en hadden keuze uit een café en een bar, de bar had tosti's, de keuze was vrij makkelijk... dus we hebben heerlijk ontbeten bij de 'Hello Goodbye Bar'! Daarna snel terug naar de balie, koffers afgegeven, en hup door de douane scanners heen. Alleen toen ik naar binnen stapte kwam een mevrouw op me af en vroeg me vriendelijk doch dringend om even weer terug te stappen. 'Heb je dat ding nou gesloopt?' hoorde ik Max vanachter aan me vragen. 'Ja, ik ben te dik... ze moeten opnieuw kalibreren om mij te kunnen scannen...' Hij schoot in de lach en ik lachte met hem mee. Diezelfde "gezellige" mevrouw vroeg vervolgens of ik weer terug wilde komen en haar wat vriendelijkere collega zei tegen me wat ik moest doen (this aint my first rodeo tho).
Na één seconde werd ik weer doorgestuurd, 'u mag doorlopen hoor, het zit helemaal goed.' Top! Ik verzamelde snel al mijn spullen van de band, pakte mijn tas in en ging na het vinden van een zitplek samen met Max op missie nummer 1: het zoeken van een goed boek. Uiteindelijk heb ik wel een boek gevonden, maar of hij ook goed is, dat horen jullie hopelijk aan het einde van deze vakantie!
Na wat wachten, en nog even wachten, en weer wachten, was het tijd om te gaan boarden en dit "koude" kikkerlandje te gaan verlaten voor... nog meer koud... waarschijnlijk...
Voor het eerst in mijn leven vol vliegtuig ervaringen zat ik nu in een Boeing 757 met free on board Wi-Fi. What a world we live in. Zit je honderden kilometers boven de grond gewoon met vrienden te appen en social media te spammen, net zoals thuis! Dit is wel een interessante ervaring, want door de constante connectie met 'de buitenwereld' voelt het eigenlijk alsof ik nogsteeds in Nederland ben. Dit gevoel ging zelfs nog niet weg toen ik op IJslandse bodem stapte en achter me het vliegtuig zag staan en verder in de verte een soort kleine heuvel... vulkaan?
We stapten in een bus, reden naar het vliegveld, volgden de menigte door de gangen van Keflavik Airport en liepen allemaal heerlijke etensgeuren tegemoet. Mijn mobiel gaf aan dat het inmiddels zo rond 6 uur Nederlandse tijd was en ja, ik had inderdaad flink honger. We liepen voorbij een pizza punten paleis en aangezien ik het in het vliegtuig al over pizza's had, was dit voor mij de meest logische keuze ooit. Ik wil pizza, en ik wil het nu! (Hangry much?)
Mijn vader had het echter niet zo op eten, nee, neeeee, mijn vader moest even opnieuw kennis gaan maken met zijn grote liefde nummer 1: de e-sigaret die ergens in zijn tas al een hele drie uur lang geen aandacht had gehad. Driftig opzoek naar een rokershok, stormden we zo die overheerlijke pizza's voorbij. Een zachte huil ontwikkelde zich binnenin mij, 'pizza.....' M'n moeder keek naar me om, 'nu even niet Bob, je pa is opzoek.' Grrr, dacht ik. We stopten nog geen 5 meter verder... 'Rechts van ons is de douane, en rechtdoor is er een rokershok, als jullie nou vast door de douane gaan en ik ga roken!' Een korte discussie over paspoorten en weetikhetwat ontstond er tussen mijn ouders maar ik was heel ergens anders met m'n gedachten. 'Oooof, wij lopen terug naar de pizza, wachten daar op jou en gaan dan met z'n allen door de douane?!' Wat een goed ideeee! Ik weet niet meer hoe de situatie precies tot stand kwam en hoe het weer opgelost werd, maar uiteindelijk was paps roken en hadden mams, Max en ik een overheerlijke pizza punt! (paps later ook hoor, we hadden aan hem gedacht en een extra punt gekocht). Na even wat gegeten te hebben, gingen we door zo'n fancy paspoort check die eerst je paspoort scant en dan met een camera kijkt of jij het echt bent voordat je door de poortjes heen mag, cool!
Weer even wachten, en wachten, en heee, mogen we al boarden?! Ja! En nu? Weer wachten! Op de bus? Nee... op ons vliegtuig...
Ik zit versufd nog even op mijn mobiel, m'n social media verslaving te voeden en te appen met mensen, wanneer mijn zicht opeens flink verminderd. Waarom zie ik niks meer?! In mijn hoofd een stem, 'JEROEHOEN?!' 'Heh, ja... wat?' Ik schrik terug naar de werkelijkheid, mijn blik verscherpt en de kinderstem in mijn hoofd veranderd in een bos blonde haren boven mijn nog openstaande Whatsapp gesprek. Ik klik mijn mobiel op stand-by en het meisje stapt giegelend naar achter, naar haar vader die naast me op de stoel zit. 'Lieverd, een mobiel is een persoonlijk iets, daar mag je niet zomaar op meelezen!' zegt de man lichtelijk geïrriteerd tegen zijn dochter. Ik word nog een soort van nagestaard door het meisje en besluit om maar verder te gaan met nutteloos door mijn Facebook feed te scrollen om de tijd te doden terwijl ik stiekem zachtjes moet lachen om dit meisje. Mensen, als ik ergens slecht in ben, dan is dat toch wel geduldig wachten...
Na nog even te moeten wachten, mogen we dan eindelijk ons vliegtuig in! We lopen door zo'n vliegtuig slurf en komen langs de cockpit, waar piloot en co-piloot al helemaal klaar zitten voor vertrek. As if on cue beginnen Max en ik beide vol enthousiasme te zwaaien naar deze beste heren en we worden echt compleet genegeerd, sterker nog, de beste man bij het raam keerde ons gewoon de rug toe! Die zal vast nooit geluisterd hebben naar Scar's wijze lessen... zo jammer dit.
En dat moet ons dan nog zeven uur lang door wolken navigeren en wolkbreuken trotseren om ons veilig naar onze eindbestemming van vandaag te brengen: Anchorage.
Een voordeel is wel dat we weer in zo'n zelfde soort vliegtuig zitten, met een ruim aanbod aan films, series, muziek en INTERNET! Ik besluit mijn reis te beginnen met de drama 'Gifted', een erg mooie film maar geen goede keuze wanneer je vermoeid en toch ook wel een beetje sad bent. Don't cry Bobbie, don't you dare cry!
Daarna voor de afwisseling de Lego Batman film aangezet want heee, waarom niet right? Deze droge humor bracht me weer in een wat vrolijkere mood, maar na de film merkte ik dat ik toch wel flink klaar was met de rit, maar er staat nog drie uur op de teller! M'n lichaam begon pijn te doen (alsof ik een verkoudheid te pakken heb, zo'n fijne, drukkende pijn op je borst) en m'n ogen begonnen te prikken van vermoeidheid (fijn al die open raampjes en AL DAT LICHT!).
Het voordeel van wakker blijven? Je krijgt alles mee! Zo had ik het genoegen om scherp genoeg te zijn om Papa zijn eerste 'verspreking' van deze vakantie mee te krijgen. Elke vakantie naar Amerika maakt hij er wel één of twee tijdens de vakantie zelf, maar dit jaar is hij er extra vroeg bij!
De vriendelijke Scandinavische stewardess vraagt aan mijn versufde vader of hij nog iets te drinken wilt, en zonder er echt bij stil te staan geeft hij antwoord: 'Koffie alsjeblieft!' Hij wordt even raar aangekeken, de beste dame zal het denk ik niet helemaal begrepen hebben, na een iets te lange stilte tussen de twee probeert papa het opnieuw, en dit keer gelukkig met iets meer succes, 'coffee please!' hoor ik dit keer naast me, en het drinken wordt geregeld. Ik ben benieuwd wat voor leuke dingen we dit jaar te horen krijgen!
Er staat inmiddels nog een uur op de teller, dus ik ga nog even mijn ogen sluiten en genieten van muziek! Ik wilde eerst de hele reis noteren in deze blogpost, maar hoe grappig is het om dit eerste bericht gewoon te publiceren vanuit de lucht!
Altitude: 37023 ft
Speed: 414 knots
Distance to Anchorage: 353 miles
Temperature: -62.95 Fahrenheit
Mensen, tot snel, en de groetjes vanuit de lucht!
PS
- Op Keflavik de meest gigantische, futuristische toiletten afdeling ervaring ooit gehad, ik raakte er bijna verdwaald zo groot was het!
Notes(s) to self
-
Lifegoal(s)
-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten